تغییر

در تونس فردی از دست بیکاری و فقر خود را آتش زد؛ این خود سوزی سر آغاز تغییرات جدید مدنی- سیاسی در قرن بیست و یک حداقل در خاور میانه گردید. این جوان قهرمان رفت اما روح اش روح آزادی خواهی در کشورهای استبدادی گردید. بسیاری از سران کشورهای عربی از جمع کشورهای به حساب می­آیند که با استفاده سؤ از آموزه های دینی و هویت ملی سالهای متمادی و دهه ها بر مردم اش ظلم و استبداد روا داشته اند. نظر به تاریخ؛ در بسیاری از کشورها به ویژه کشور های اروپای سده ها قبل آزادی خواهی و حق طلبی شروع و به این مهم نایل آمدند.

زندگی بر گردنم باری گرانی بیش نیست          عمر جاویدان عذابی جاویدانی بیش نیست

نمیدانم که چه خواهم نوشت. زبانم از گفتار باز ایستاده؛ قلم ام توانایی سخن چیدن را ندارد. گرچه هر روز و هر لحظه با دنیای غم دچاریم. ولی مدت زیادی بود که غم شخصی گریبان گیرم نشده بود. بلی یکی را از دست دادم برای همیش.  شب تاریک است و غم هم بی رحمی می­کند. ساعت از یازده و نیم و یا اندی از آن گذشته است. موبایل ام به صدا در می­آید. شماره را نمی­شناسم، شماره از کمپنی ام تی ان می­باشد. بلی گفته؛ سخن را آغاز می­کنم. در جواب می­گوید که من مصطفی هستم. مصطفی کیست؟ پسر مامای داکتر احمدضیا؛ بلی می­شناسم، بلا فاصله با حال گرفته شروع می­کند که صبا(فردا) تشیع جنازه احمدضیا است. چه می­گی؟ کدام احمد ضیا؟ بلی احمدضیا خواهر زاده ام امروز در بند قرغه غرق شده و صبا نه بجه تشیع جنازه اش است.

به تازه­گی کتاب تحت عنوان بحران هویت ملی در افغانستان با قطع و صحافت خوب با این مشخصات به زیور چاپ آراسته شده است:

نام کتاب: بحران هویت ملی در افغانستان«راهکارها و راه حل ها»

نویسنده: دیدارعلی مشرقی

ویراستار: محمود جعفری

طراح و برگ آرا: عبدالرحیم یزدان پناه

طراح پشت جلد: جاوید صمیم

ناشر : انتشارات سعید

شمارگان: هزار نسخه

این کتاب به این مضمون تقدیم شده است: تقدیم به آنان که انسانی می­اندیشند و اسیر قوم، سمت و مذهب نیستند.

نویسنده کتاب (که خودم باشم) به این باور است که بسیاری از مشکلات تاریخی و کنونی در گیرو بحران هویت ملی در افغانستان می­باشند. به نظر نویسنده بخش از مبارازات طالبان نیز از همین رهگذر سیرآب می­شود. انحصارگرایی و تمامیت خواهی که از هویت افغان و افغانی منشا می­گیرد؛ در رقم زدن بحران کنونی دست بالا دارد. بنابراین در این اثر با توجه به هویت افغان بودن مردم افغانستان؛ بدور از پیش برداشت ها تحقیق صادقانه صورت گرفته است. پژوهش نویسنده نشان داده که هویت افغانی برای مردم افغانستان به بحران ها و پرسش های جدی روبر است که باید بدور از هر گونه سیاست زدگی با یک رویکرد علمی و صادقانه راه حل آن پیدا شود. بر همین ملحوظ نویسنده کتاب هشت مورد از راه حل ها را که باید در مورد همه آن توجه صورت گیرد پیشنهاد نموده است.

من به این باورم از بس که در این وطن متعصبان نا متعصبان را متهم به تعصب نموده اند؛ و حقایق همیشه مجعول ساخته شده؛ تبیین هر گونه حقایق به مفهوم تعصب پنداشته می­شود. بنا براین بعید نخواهد بود، که این بار با این اثر نیز چنین خواهد شد. اما خدای من شاهد است که من بدون هیچ گونه غرض و مرضی با یک دید انسانی و دغدغه وجدانی به این نوشتار مبادرت نمودم. در این صورت هیچ گونه ترس وجود ندارد و به راهم ادامه خواهم داد. امیدوارم که این مجموعه به دست دوستان رسیده تا در چاپ بعدی آن مرا از رهنمایی های عالمانه­اش مستفید گردانند.

این روزها در افغانستان از هر زمانی دیگر، آزار دهنده شده است. مسئله کوچی و کوچی گری و حوادث به بار آمده از این رهگذر در سر لوحه این آزار قرار دارد. رابطه پارلمان و قوه مجریه در مورد معرفی نامزد وزیران جدید و کوبیدن هر دو جانب به لجاجت هایش احساس بدی را به میان آورده است. بر گزار شدن و نشدن جرگه تحت عنوان جرگه بزرگ مشورتی صلح، تحریم و عدم شرکت جناح­های مختلف به شدت نا راحت کننده است. برای من چه این جرگه برگزار شود، چه به این طریق اش نشود ناراحت کننده است. برگزاری چنین جرگه های کوچکترین روزنه امید را به میان نیاورده و نخواهد آورد. و به جز مصرف پول هنگفت برای کسانی که در فرصت استفاده جویی است دیگر ارمغان نخواهد داشت.

با کنفرانس لندن یک بار دیگر مسئله مذاکره با طالبان و آوردن صلح و امنیت داغ گردیده است. رییس جمهور کرزی برای بار دیگر بار بار خواهان مذاکره با طالبان شده است. و برای این مهم سفری به عربستان سعودی نیز داشته است.

در دنیای که مرگ و زندگی با هم دوستان قسم خورده اند، چه قدر زشت است، که این قدر فخر فروشی نمود.

در روز حمله تروریستان به فروشگاه بزرگ افغان این روشن شد، که مرگ پای گوش هر کس است. به ویژه هر کسی که در افغانستان زندگی می­کند.

بسیاری ها را میبینید که خود را نمی­بینند. بلکه پول، سرمایه، ریاکاری، تفنن و تظاهر و از این قبیل چیزها بسیار برایش اهمیت دارد و با آن زندگی می­کنند.

کاش بجای این فخر فروشی ها و دسته بندی های بی مورد یک چیز جاگزین می شد، انسانیت و عقلانیت.

 بیا که گل بر افشانیم و می­در ساغر اندازیم     فلک را سقف بشکافیم و طرح نو در اندازیم

انتخابات، رییس جمهوری جدید، بحران حاکمیت قانون، بحران مشروعیت، فساد اداری، ایتلاف ها، قاچاق مواد مخدر، خشونت، طالبان و نا امنی، مذاکره با شورشیان، دموکراسی، حقوق بشر، آزادی بیان و مطبوعات، جامعه مدنی، تظاهرات و و… و هزار و یک حرف از این قبیل را می توان در افغانستان یافت. نمونه مثل افغانستان با همه چیز آن، مردم آن، انتخابات آن، دموکراسی آن، جنگ و صلح آن، حکومت آن، تحریم انتخابات آن، اعلام رییس جمهوری آن و همه آن چیزی را که لست می توان، نمی توان دیگر یافت.

مردم افغانستان در انتظار یک روز بدون خشونت است. بیست ویک سپتامبر مصادف است با روزجهانی صلح. امسال تبلغیاتی زیادی برای این روز در افغانستان صورت گرفته است. نماینده ویژه سازمان ملل نیز از طرف های درگیر خواسته که حداقل یک روز را بدون خشونت و کشتن انسانها سپری نمایند. این درحالی است که اکثریت مطلق مردم افغانستان خواهان قطع جنگ وخشونت بطور کامل از این سرزمین است. مردم یک روز را برای زندگی امن تر کافی نمی داند.یک روز برداشتن انگشت از ماشه تفنگ هیچ دردی را مدوا نخواهد کرد.

تاریخ افغانستان با خون رقم خورده است. این کشور کمتر زمانی را یافته که بدون خشونت و ریزش خون سپری کرده است. اگر مدتی در این کشور جنگ نبوده حکمران این کشور چنان بی کفایت بوده که کوچکترین خدمت را برای محو خشونت و نوسازی کشور نتوانسته انجام بدهد. مشکل بزرگ در این وطن این است که با واقعیت ها واقعبیانه برخورد نمی شود. آنچه واقعیت است این است که ما دراین کشوریا هیچ نداریم یا اگر داریم چنان ناچیز است که در حساب نمی آید. همیشه گفته می شود که ما داریم. اما نمی گوید که ما نداریم تا در صدد شویم که باید داشته باشیم. این وطن صلح نداشته باید داشته باشد. این کشور حکمران صادق ودلسوز وتوانا نداشته باید داشته باشد. در این سرزمین جنگ وخشونت به شکل فاجعه آمیز آن موجود است باید نباشد. دراین خاک تعصبات قومی ونژادی چشم مردم را کور کرده باید از بین برده شود. افغانستان تاریخ ستیز وقوم گرایی داشته که باید دیگر موجود نباشد. بسیاری از مردم این مهین از فقر وتنگ دستی به خشونت رو می اورند باید فقر را ریشه کن نمود. زنان در این کشور به برده ها می ماند باید این طرز تفکر از بنیاد خشکانده شود. فرهنگ ، سیاست ، اقتصاد وغیره مسایل به بازی گرفته می شود، باید با این مسایل برخورد منطقی و خردمندانه صورت گیرد. بیکاری به بیماری اجتماعی بدل شده باید نسخه قابل قبول ارائه داد. مردم افغانستان مواد مخدر را می کارند باید برایش شان فهمانده شود که این کار دشمنی با انسانیت است. دولت افغانستان آلوده به فساد است ، باید قبول کرد تا با آن مبارزه صورت گیرد. نهال صلح در این خاک ریشه ندوانیده باید به عوامل آن پی برد. وو...

صلح رویای اکثریت مردم افغانستان است ، اما باید زمنیه آنرا طوری فراهم کرد که هیچ کس متضرر نشود. برای رسیدن به صلح باید دلیل و عوامل خشونت را جستجو نمود. یک روز صلح در شأن مردم افغانستان نمی باشد وبه هیچ عنوان بسنده نیست. بلکه برای همیش کبوتر صلح باید در فضای این کشور به جای B52 به پرواز در آید. ولی واقعیت طوری شده که حتا در بسیاری از مناطق یک روز صلح هم برای مردم یک رویا است. و مردم در انتظار یک روز بدون خشونت می باشد. جنگ و خشونت واقعیت جامعه ما شده است. ما قبول کرده ایم که صلح نداریم اما ندانسته ایم که از کجا می توانیم این دارو را تهیه نماییم. بنابراین باید راهکار مشخص برای رسیدن به صلح موجود باشد. واین راهکار بطور کامل از جامعیت برخوردار بوده وبتواند نیروهای متخاصم را به محورش جذب نماید. باید بنیادی اندیشد تا به بنیاد رسید. برای رسیدن به صلح در قدم اول تفکر صلح خواهانه را می طلبد. همان قسم که مثلا برای نظام دمکراسی تفکر دمکراتیک مهم است. ما هیچ صلح را به تجربه نمی نشینیم مگر اینکه باورمند به صلح بوده و دارایی یک راهکار ویژه در این مورد باشیم وزمینه های آن را  دریابیم.